~ BÜYÜTÜRKEN BİR GÜLÜ ~ ARKADAŞ ZEKÂİ ÖZGER

BÜYÜTÜRKEN BİR GÜLÜ

ben bilirim benim ellerim toplar hüzünleri bir yerlerde bir yerlerde heryerlerde suya bakan ceylanın gözlerindeki çiçek açmış uçukları patlatır uçuk dolu gözlerim açtıkça dökülen yapraklarını bir gülün o gülün güllerin derlerim toparlarım hüznümde birleştiririm acıları besleyerek bu özsuyla çürüyen köklerini incecik gövdemin çürüyen dallarını işte yeni bir aşkla başlatırım kendimi kendini kargışlıyan yanlış atımlı bir avcı pişmanlığıyla büyütürken bir kuşu dallarımı hüzünlüyen bir kuşu aşka ve merhamete sığmıyan acıya ve dallarıma sığmıyan yaralı bir kuşu büyütürken içinde ben nasıl büyütebilirim aşkımı yaralı bir vücut yanıbaşımdayken durmadan çoğalan bir kanın akışı kanadı kırık bir kuşun yüreğine boşalırken yalnızlığa ve dallarıma başkaldırmak kırmızı bir gülü büyütürken ben nasıl büyütebilirim aşkımı doğurgan bir döl yatağı benim yüreğim boyuna arttıran hüznümü hüznüm ki hüzünlerin çiçek açmış biçimidir bunun yeni farkına vardım yeni farkına vardım tekliğimi çoğaltan beni ürkek bir ceylan gibi sularından kaçırtan yalnızlığıma ve dallarıma başkaldıran kırmızı bir gülün varlığını artık öfkeyle çoğalan bir tekliğim ben hüzünlerin ve acıların vücudumda toplandığı.

Arkadaş Zekâi Özger
( 1948 - 1973 )

Papirus, Şubat 1969

Bu şiiri sesli izlemek için tıklayınız.