ÖLÜ ÇİZGİ

Bir zehir,
Birikir odalarda.
Almaz ki veresin rüzgâra
Rüzgâr deli değil!



Birden yayılır kanda,
Kararır dört yan.
Bir çöküntü başlar yaşamanda
Her şeyin değersizleştiği an.



Deniz mi bu. geçilmez
Aşılmaz, dağ mı?
Tam bana göre, uyuşuk
Miskinlik gibi var mı?



Nedir seni saran bu sis:
Yok dünyalarda tat.
Kuvvetsiz
Böyle daha rahat.



Yaşamışım kaç para
Mezar taşları neci?
Deli gibi sarılsam da hayata,
Kalacak nesi var ki?



Kitaplar seslenir yüksekten, mağrur:
- Gel bize, kurtul, gel!
Almanızla bırakmanız bir olur,
Böyle daha güzel.



Sokaklar seslenir akpak, temiz:
- Hadi gel, avunursun!
Bütün sokaklardan iğrenirsiniz,
Avunmak şöyle dursun.



Aşklar seslenir, çekingen, tatlı
Ama inanma, maske!
Övünülür bir tarafım kalmadı
Düşmanlarım sevinsinler, daha ne!



Ölü çizgileri dünyanın,
Biz sizin esiriniz
İster bırakın,
Öldürün isterseniz!



Derken kalkar perde:
Bu ırmaklar benimçin bir daha akar mı?
Özledim hani nerde
Yaşamak gibi var mı?

(Yeni Şiirler, 1952)

Behçet Necatigil
( 1916 - 1979 ) 



Sevgilerde, S. 67-68