UÇURUM 
  
Bir ağaç sürüsünün üstünden, 
Çok ağaçlı bir ağaç sürüsünün üstünden, 
Kesilmiş limon dilimleri gibi düşüyor güneş, 
Votka bardağımın içine, 
Benim olmayan bir sevinç duyuyorum. 



Kesiyorum durduğumuz yeri ortasından, 
Ey görünüş! Seni bir yerinden hiç anlamıyorum. 
Dibinde değil ayaklarımın, damarlarında 
Derinliğini orda tutan, ordan harcayan 
Uçsuz bucaksız bir uçurum. 



Zamanla değil, bir yerde 
Benim olmayan bir şeyle yaşlanıyorum. 
Geçiyorum ilk şeklimi tüketerekten 
Ağır ağır yanan bir tuğla harmanını 
Billurdan sarkaçlarıyla. 



Kalbim, serseriliğim benim... 

Edip Cansever
( 1928 - 1986 )



Yerçekimli Karanfil, S. 270