YEŞEREN TOPRAK 
 
Toprak bu her bahar yemyeşil toprak
Düşündüğü bellisiz
Güldüğü bellisiz
Ümidettiği bellisiz
Toprak, insanlarla beraber



Öyle canlıdır ki binlerce, yüz binlerce canla
Böcekleri, kökleri, yosunları
Karışmaktadır bir tek yaşamaya pırıl pırıl
Kımıldandığını duyabilirsin
Dokunursan ona



Seversiniz ürünlerini
Onun tadına varamazsınız
Ulu tadına
Aydınlık tadına
Yabancısınız yer yer



Kiminiz genişletir tarlasını varır traktörlerle derine
Doldurur sadece ambarını
Boşalırken nefes nefes kiminiz
Kiminiz hâlâ kara sapanın ardında
Tanrıdan bilir yoksulluğunu



Vurulur da bir nadas kesiğinde
Borazanların, trampetlerin rüzgârı geçerken
Size anlatacak vakit bulamaz
Yüce güzelliğini
Biraz anlar amma asker



Çayırında uzanırsınız kendi başınıza
Çitlerle bölersiniz sonsuz gelinciklerinin bütünlüğünü
Kızmaz size
Sadece sarar her akşam
Zümrüt dağını taşını bir yas



Duyacaksın duyacaksın sen de eminim
Biraz daha yaklaş
Eğil
Üzerine kardeşim
Bilir misin ne der?



Sessizliğinde
Muhammedin, İsa'nın, Budda'nın, Konfuçyus'un
Toprak bu her bahar yemyeşil
Toprak bu her bahar yemyeşil toprak
Çağırır sizi barışa.

Fazıl Hüsnü Dağlarca
 ( 1914 - 2008  )




Kültür Dünyası, Sayı: 4, S. 12