MÜJDE İY BÎ-ÇARE DİL
 KİM NÂZ-ILA CÂNÂN GELÜR
  
Müjde iy bi-çâre dil kim nâz-ıla cânân gelür
Hicr içinde mürde iken yine cisme cân gelür

Ey çaresiz gönül, müjdeler olsun ki sevgili naz ile yanına gelir.
Ayrılık içinde ölmüşken, ölmüş bedene can gelir.

Girye ile gözlerüm Ya'kûb-veş a'mâ idi
Rûşen adlı gün gibi çün Yûsuf-ı Ken'ân gelür.

Gözlerim ağlamaktan Yakup gibi kör olmuştu.
Şimdi gün gibi aydınlandı çünkü Kenan ilinin Yusuf'u gelir.

İy dil-i şûrîde bülbül gibi efgân eyle kim
Ol letâfet ma'deni ol gonce-i handân gelür

Ey perişan gönül, bülbül gibi sende ağlayıp inle. 
Zira o hoşluk (güzellik) madeni, o gülen gonca gelir.

Firkât ile hâlümi sorsan şehâ ger sensüzin
Dem olur kim gözlerimden yâş yirine kan gelür

Sen yokken  geldiğim hali padişaha sorsan gör ne der,
Zaman olur ki gözlerimden yaş yerine kan gelir.

Bu harâb olmuş gönül ma'mûr olısardur yine
İy Muhibbî nâz-ıla çün ol şeh-i hûbân gelür.

Bu harap olmuş gönül yine tamir edilecektir. 
Ey Muhibbî, çünkü naz ile güzeller şahı gelir.

 Kanuni Sultan Süleyman 
     "Muhibbi"
  ( 1494 - 1566 )




Muhibbi Divanı, Bütün Şiirleri 1, S. 457