DERTLEŞME
 
Ne sen, ne ben doymadık şefkatine pederin,
Aldırma anacığım, yazısıymış kaderin.
Hiç kimse yenemedi alnının yazısını,
Kimse çeviremedi kaderin pazusunu.
Mukadderat diyorlar, çok büyük kudrettir o
Taşlardan daha katı, kayalardan serttir o..



Bizler onun zulmüne uğradık, mağdur olduk,
Dünyayı pembe gördük, kömürden kara bulduk.
Sen bağrına taş bastın, babamı aratmadın,
Ağladın çok geceler, bizleri ağlatmadın.
Gözyaşları kalbinden yüreğine akardı,
İçin coşup ağlarken, gözün güler bakardı..



Çocuktuk, anlamazdık senin ıstırabını,
Sen masum yüzümüzde düşünürdün yarını.
O günleri haftalar, seneler kovaladı,
Yıllar açık alnında hatıralar sakladı.
Sen başımda bekledin, ben rahatça uyudum,
Gençliğini uğrumda erittin yudum yudum..



Bize herşeyi verdin, hiç mahrum yaşatmadın,
Neşemize derdinden, eleminden katmadın.
Bazen derdin elemin seni harap ederdi,
İçinden gözyaşları çağlar, çağlar giderdi.
Böyle anda bizleri kudretin eli gibi,
Bağrına bastırırdın birer teselli gibi..



Yaşlı müşfik gözlerin yüzümüzde gezerdi,
Bizi senin elemin öldürürdü, ezerdi.
İşte seneler geçti, bizler büyüdük artık,
Kıymetini anladık, hayatı gördük artık.
Artık sen de neşelen ey kara bahtlı kadın,
Güzel günler yaklaştı, saadetimiz yakın...

Sıtkı TUNCER