GÜZELLİK
  
Hiçbir suret ve çehre, Sadi'ye 
Hoş gelmemişti böylesine: 
Bir tek zarafet, taşlar misali uyumayan, 
Parıldayıp gezinen, ortadan kaybolan. 
Güzellik kovalardı onu nereye gitse 
Göğün bulutunda, fırtınada, ateşte. 
Şair bir bakış savururdu göle, beslenirdi 
Kınlan bir dalganın yeşimden ışıltısıyla; 
Fırlatırdı çakılları suya 
Dinlerdi çıkan sesi, anın ezgisini. 
Çoğu kez çınlardı ona yüce bir tını 
Selamlayan kutuptan, onu çevreleyen kuşaktan. 
İşitirdi yerküreden ve göklerden 
Kimseye duyulmayan bir sedayı. 
Yeryüzü sarsılırdı düzen içinde 
Denizler kabarıp akardı masalsı ahenkle. 
Tutkunun ininde ve kuyusunda elemin 
Görürdü o, güçlü Eros'un mücadele ettiğini
Güneşi doğurmak, laneti çözmek için 
Ve ışığı yollamak için, sınırlarına evrenin. 
Böyle aşk yolunda geçirirken günlerini 
Adanmış bir tapınmayla, hor görerek övülmeyi, 
Görecektiniz, dil dökerdi ona nasıl da boş yere, 
Herkesten çalan İhtiras ve aldatıcı Tamah! 
Yaşamaktansa bir tek ekmek uğruna, o, 
Düşünürdü ölmenin hoşluğunu, Güzellik yolunda. (*)

Ralph Waldo Emerson
( 1803 - 1882  )



( Amerika Birleşik Devletleri ) 



 Çeviri : Aytek Sever




(*) Şiirde adı geçen İranlı şair Sadi Şirazi, Emerson'ın ideal şairlerinden 
biridir. Burada Emerson kendini Sadi ile özdeşleştirmiştir.





Yaşamın İdaresi, S. 220-221