ASANSÖR  
  
Telefon santralleri 
beni sana bağlar sevgilim, 
nükleer santraller ölüme.. 



Gökyüzünün nerede olduğunu soran 
bir vapur dumanına 
yanıt veremiyor hiç kimse.. 



Çocuğunu asma köprüde sallayan 
bir annedir İstanbul 
ki onun 
içi süt dolu 
biberonudur Kız Kulesi 
soğusun diye suya tutulan.. 



Ne kalem kılıçtan, 
ne kılıç kalemden üstün olsun, 
öğrensinler birlikte yaşamayı. 
Örneğin kalem 
aşk şiirleri yazsın 
ve köreldikçe kılıç yontsun.. 



Yalnız kaldığımız anda bile 
alırız insan kokusunu. 
Issız adasında 
üstünden atamamıştır Robinson 
yakalanma korkusunu.. 



Kendi boşluğuna asılı 
birer asansörüz aslında 
ve ben elimde 
taze bir karanfil, 
sıkışıp kaldım 
iki kadın arasında...

Sunay Akın
( 1962 -        )